چون آدم از طعام حظ وافر يافت در باطن خود باز دغدغه و حرارتى تمام فهم كرد . بجبرئيل عليه السلام اظهار آن نمود . جبرئيل فرمود كه بسبب تشنگى است كه طبيعت تقاضاى آب مىكند . گفت اى جبرئيل تسكين و دفع آن بچه چيز ميسر گردد . برفت و با خود آلتى آورد و گفت زمين را بكند . تا بزانوى خود كند . آب زلال از يخ خنك‌تر و از عسل شيرين‌تر بيرون آمد . از آن آب بآشاميد ، تسكين تمام حاصل آمد . پس با اين مقدمات اين كمينهء قليل البضاعه شروع در زراعت نمودن واجب دانست و از قواعد آن بطريق امتحان از مردم صاحب تجربه كه در ميان مزارعان سمت اشتهار و صورت انتشار يافته بود ، كه در اين امر عديل و مثال خود ندارند ، پرسيده مسوده نموده فراهم مىآورد ، و چون هريك از ايشان بنوعى اظهار مىنمودند ، اين صورت موجب دغدغه و اشتباه مىشد ، رجوع بخدام سدره مقام ، عالىجناب ، نقابت مآب ، سيادت پناه ، مكارم دستگاه ، افادت شعار ، فضائل دثار ، دقايق آثار ، زبدة النقباى فى العالم ، افتخار الامم بين الامم ، افضل الا ماجد بعلو النسب الفاخره ، قدوة الافاضل بسمو الحسب الظاهره ، عمدة ارباب العلم و الكمال . اعتضاد اصحاب الدولت و الاقبال مرتضى ممالك اسلام * كارساز همه بلطف تمام السيد النقيب النجيب و السند الحبيب النسيب ، مويد اسلام و المسلمين ، ملاذ الفقراء و المساكين ، المختص بعواطف الملك المعبود ، سيد نظام الدولة و الدنيا و الدين امير سلطان محمود المشتهر بميرك ، سيد غياث نظم گوهر درج كرامت ، اختر برج كمال * آفتاب اوج حشمت سايهء لطف إله مستفيض از نفخهء گلزار فضلش ، جان دل * مستنير از لمعهء رأى منيرش مهر و ماه